image525.jpg

ในตอนกลางวันระหว่างเดินไปกินข้าว ผมกับยงมักจะเห็นคุณลุงคนหนึ่ง ยุ่งอยู่กับงานเขียนป้ายผ้าใบของแก ผมเห็นแล้วอดนึกชื่นชม ถึงความเนี๊ยบของการวาดตัวอักษร ด้วยปลายพู่กันลงอย่างช้า ๆ ที่ละตัว ๆ แสดงให้เห็นถึงความนิ่งและสมาธิที่จดจ่ออยู่กับงาน งานเขียนผ้าใบ ใครว่าง่าย ผมเคยคุยกับยงว่า ถ้าเข้าพลาดแม้เพียงตัวเดียว มันเหมือนกับต้องเริ่มเขียนใหม่ทั้งหมด มันต้องอาศัยการวางแผน ขึ้นแบบด้วยดินสอ และฝีมือในการตวัดพู่กันลงไปอย่างแม่นยำที่สุด ซึ่งถ้าเป็นผม แค่ตัวแรก คงเขียนซัก 10 รอบล่ะมั้ง

ย้อนดูงานของตัวเอง อาจจะเรียกว่าเป็นงาน design เหมือนกับของคุณลุง แต่อยู่ในรูปแบบ digital ที่อะไร ๆ สามารถย้อนกลับหรือลบทิ้งไปได้อย่างง่ายดาย ด้วยคำสั่ง delete/undo , ในคอมพิวเตอร์ เรามักจะชอบทำอะไรเร็ว ๆ และมักจะผิดเสมอ เมื่อผิด เราก็กลับไปแก้  แล้วก็ทำผิดอีก แล้วก็แก้อีก ซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนี้ ไม่รู้ว่า project หนึ่งเราแก้กันไปเท่าไหร่ ตั้งแต่แก้ design ยัน copy (ที่ลูกค้าไม่เคย approve มาก่อน แต่มักจะมาแก้หลังทำเว็บเสร็จไปแล้ว)  หรือเป็นเพราะเทคโนโลยี ที่ทำให้คนเรารีบ ๆ ๆๆ ทำโน่นทำนี่ ทำไป ถูกบ้าง ผิดบ้าง ไม่เป็นไร เพราะมันแก้ไขกันได้  ทำให้เราขาดการวางแผน คาดคะเน หรือแม้แต่ความแม่นยำ เหลือเพียงแต่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า และความอึดที่มีอยู่กับตัวเท่านั้น(อดหลับอดนอนกันไป) หรือบางทีเทคโนโลยี ทำให้เรามีสติน้อยลง และยินดีที่จะทำผิดกันมากขึ้น จนทำให้เราละเลยการไตร่ตรอง ครุ่นคิด และเตรียมการในการทำสิ่งต่าง ๆ เพราะเราคิดเพียงว่า ทำผิดไป ก็กลับมาแก้ไขกันได้ และทุกอย่างสามารถเปลี่ยนได้เพียงแค่คลิก แต่ผมอยากถามว่า นั่นเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วในการทำงานเช่นนั้นเหรอ ?

ผมอดคิดไม่ได้ ถ้าคณลุงมาพิมพ์ key board แกจะใช้เวลากดตัวอักษรตัวหนึ่งบนแป้น นานซักเท่าไหร่  แล้วแกจะรู้สึกยังไง เมื่อความผิดสามารถลบได้ง่าย ๆ ด้วยการกดปุ่ม delete/undo ….

และผมคงใช้ผ้าใบซัก 100 ผืน กับการรับจ้างเขียนผืนผ้าใบเพียงงานเดียว
แบบนี้มีแต่เจ๊งกับเจ๊งล่ะค้าบบบ

Advertisements